نی‌نامه

به این نی گوش فراده که چگونه ناله و شکایت می‌کند و از دردهای جدایی و دور افتادن از اصلِ خود سخن می‌گوید.

از آن هنگام که مرا از اصل و وطنِ خویش جدا کرده‌اند، مرد و زن در ناله‌های جان‌گدازِ من، با من هم‌نوا شده و از دردِ فراق نالیده‌اند.

سینه‌ای می‌خواهم که از دردِ دوری و جدایی پاره‌پاره شده باشد، تا بتوانم درد و رنجِ شوقِ به وصال را برای او بازگو کنم.

هر کسی که از اصل و مبدأِ خویش دور افتاده باشد، همواره در پیِ روزگارِ وصل و پیوند با آن است.