«ایمنی» در مثنوی

6 بیت در مثنوی

گفت دانستم که رنجت چیست زود
در خلاصت سحرها خواهم نمود

طبیب الهی گفت: «دریافتم که علّتِ بیماری‌ات چیست، و به‌سرعت برای رهایی و درمانِ تو افسون‌ها و جادوها خواهم کرد.»

شاد باش و فارغ و ایمن که من
آن کنم با تو که باران با چمن‌‌

«شادمان، آسوده‌خاطر و در امان باش که من با تو کاری خواهم کرد که باران با سبزه و چمن می‌کند.»

من غم تو می‌‌خورم تو غم مخور
بر تو من مشفق‌‌ترم از صد پدر

«من اندوه و نگرانی تو را به جان می‌خرم، پس تو دیگر غم مخور؛ چراکه من نسبت به تو از صد پدر مهربان‌تر و دلسوزترم.»

وعده‌‌ها و لطف‌های آن حکیم
کرد آن رنجور را ایمن ز بیم‌‌

نویدهای صادقانه و مهربانی‌های آن طبیبِ الهی، بیمارِ رنجور را از هرگونه بیم و هراس آسوده‌خاطر ساخت.

وعده‌‌ها باشد حقیقی دل‌پذیر
وعده‌‌ها باشد مجازی تاسه‌‌گیر

برخی وعده‌ها راستین و دل‌نشین‌اند، و برخی وعده‌ها دروغین و اضطراب‌آور هستند .

وعدهٔ اهل کرم گنج روان
وعدهٔ نااهل شد رنج روان‌‌

وعده و قولِ انسان‌های بزرگوار و بخشنده، گنجی جاری و سرمایه‌ای پایدار است؛ درحالی‌که وعدهٔ انسان‌های پست و نااهل، موجب رنج و عذابِ روح و جان می‌شود.