«تضرع» در مثنوی

وقتی پادشاه ناتوانیِ آن پزشکان را دید، سراسیمه و پابرهنه به‌طرف مسجد دوید.

پادشاه وارد مسجد شد و به‌طرف محراب شتافت؛ و آن‌قدر گریه‌وزاری کرد که از اشک‌های او، جایگاه سجده لبریز از آب شد.

همین‌که پادشاه از صمیمِ قلب ناله و فریادِ زاری سر داد، دریای بخشش و رحمت الهی به جوشش و تلاطم درآمد.