«تکبر» در مثنوی

همه پزشکان به او گفتند: «ما جان خود را به خطر می‌اندازیم، دانش و فهممان را گرد هم می‌آوریم و با یکدیگر همکاری خواهیم کرد.»

«هر یک از ما برای جهانی مانندِ مسیح شفابخش هستیم، و برای هر درد و رنجی، دارویی داریم.»

پزشکان از سرِ تکبر، «اگر خدا بخواهد» نگفتند؛ پس خداوند ناتوانیِ بشر را به آنان نشان داد.

منظورم از «ترکِ استثنا» یا نگفتنِ ان‌شاءالله، همان سنگدلی و غفلتِ باطنی است، نه صرفاً به زبان نیاوردنِ کلمات که حالتی سطحی و گذرا است.