«تکریم» در مثنوی

پادشاه دست‌های خود را باز نمود و طبیب الهی را در آغوش گرفت، و او را همانند عشق، در میانِ دل‌وجان خویش جای داد.

پادشاه شروع به بوسیدنِ دست و پیشانیِ او کرد، و از محلِ اقامت و مسیرِ سفرش پرسید.

درحالی‌که حالش را می‌پرسید، او را به بالای مجلس راهنمایی کرد و گفت: «سرانجام با صبر و شکیبایی، به گنجی دست یافتم.»