«جزا» در مثنوی

به‌خاطر منع و ندادنِ زکات، ابری باران‌زا پدید نمی‌آید، و به سبب شیوعِ زنا، بیماریِ وبا در همه‌جا گسترش می‌یابد.

هر تاریکی و غم و اندوهی که به تو می‌رسد، همه ناشی از بی‌پروایی و بی‌ادبیِ خودت است.

«آن کسی که مرا برای چیزی پست‌تر و بی‌ارزش‌تر از خودم کشت، نمی‌داند که خونِ من آرام نخواهد گرفت و پایمال نخواهد شد.»

«امروز نوبتِ من است و فردا نوبتِ او خواهد بود؛ خونِ بی‌گناهی چون من چگونه می‌تواند این‌گونه پایمال شود؟»

«هرچند دیوار سایه‌ای بلند و دراز بر زمین می‌اندازد، اما آن سایه در نهایت دوباره به‌سوی خودِ دیوار بازمی‌گردد.» (همان‌گونه که بازگشتِ پیامدِ اعمالِ انسان به خودِ او حتمی است.)

«این جهان مانند کوه است و رفتار و کردارِ ما همچون بانگ و فریادی که در آن می‌پیچد؛ سرانجام، بازگشت و پژواکِ هر بانگی به‌سوی خودِ ما بازمی‌گردد.»