«حرص» در مثنوی

باز هم گستاخان، ادب را کنار گذاشتند و همچون گدایان، باقی‌ماندهٔ غذاها را برای ذخیره برداشتند.

عیسی به آنان التماس و خواهش کرد و گفت: «این نعمت همیشگی است و هرگز از زمین کاسته نخواهد شد.»

بدگمانی ورزیدن و حرص زدن بر سرِ سفرهٔ بزرگان، ناسپاسی و کفرِ نعمت است.