«خیال» در مثنوی

او از دور مثلِ ماهِ نو، باریک و درخشان فرامی‌رسید و همچون یک صورت خیالی، هست‌نمای و نیست‌شکل به نظر می‌آمد (گاهی در نظر مجسم و گاهی از چشم غایب می‌شد).

خیال در روانِ آدمی همچون چیزی است که هست و نیست؛ اما بنگر که چگونه تمام یک جهان بر همان خیال روان و استوار است.

صلح و جنگِ مردم بر پایهٔ خیالی بنا شده است، و افتخار و ننگِ آنان نیز از یک خیال نشأت گرفته است.

اما آن خیالاتی که دامِ صیدِ اولیای خداست، بازتابِ زیبارویانِ باغِ الهی است.

همان تصویر خیالی که پادشاه در خواب دیده بود، در چهرهٔ آن مهمان آشکار و نمایان می‌شد.