«سنخیت» در مثنوی

هر دو شناگرانی ماهر و آشنایِ به دریای حقیقت بودند، و جان‌های هر دو، بی‌آنکه نیازی به دوختن باشد، به یکدیگر پیوند خورده و یکی شده بود.

پادشاه گفت: «محبوبِ حقیقی من تو بوده‌ای نه آن کنیزک؛ ولی در این جهان، کاری زمینه‌سازِ کار دیگری می‌شود.» (آن عشقِ ظاهری بهانه‌ای شد تا من به وصالِ تو برسم.)