«شکر» در مثنوی

اکنون که نامِ شمس‌الدین بر زبان آمد، لازم و شایسته است که رازی از بخشش‌ها و عنایاتِ او بیان شود.

حسام‌الدین گفت: «به‌پاس دوستی و همنشینی سالیان دراز، یکی از آن حال‌های دل‌انگیز را دوباره بیان کن.»