«قضا» در مثنوی

همین‌که پادشاه او را خرید و از وصالش بهره‌مند شد، آن کنیزک از سرِ تقدیرِ الهی بیمار گشت.

مثل کسی که الاغی داشت ولی پالان نداشت؛ همین که پالان پیدا کرد، گرگ آمد و الاغ را بُرد.

یا مثل کسی که کوزه داشت اما آب به دستش نمی‌آمد؛ همین که بالاخره آب پیدا کرد، خودِ کوزه شکست.

به‌حکم تقدیر، شربت سکنجبین که باید صفرا را کم می‌کرد صفرا را بیشتر کرد و روغن بادام که باید بدن را نرم و مرطوب می‌کرد باعث خشکی شد.

از هلیله به‌جای روانی مزاج یبوست پدید آمد و آب چون نفت، آتشِ بیماری را شعله‌ورتر کرد.

ای کسی که با رضایت و خشنودیِ تمام به این سفر درآمدی، درحالی‌که با پای خویش به‌سوی سرنوشتِ شومت گام برمی‌داری.