«ادب» در مثنوی

پادشاه به‌جای دربانان و تشریفاتچیان، خودش به پیشواز رفت و به استقبالِ آن مهمانِ غیبی‌اش شتافت.

«ای کسی که برای من همچون حضرت محمد (ص) هستی؛ من مانند عمر کمرِ همت می‌بندم تا به تو خدمت کنم.»

از خداوند توفیق و یاریِ رعایتِ ادب را می‌طلبیم، زیرا کسی که بی‌ادب باشد، از لطف و رحمتِ پروردگار محروم می‌ماند.

انسانِ بی‌ادب، نه‌تنها به خودش زیان می‌رساند، بلکه تمامِ جهان را هم به آتشِ تباهی می‌کشد.

سفرهٔ غذای آسمانی، بدون هیچ خریدوفروش و بدون هیچ قیل‌وقالی فرود می‌آمد.

در میانِ قومِ موسی، چند نفر بی‌ادبانه گفتند: «پس سیر و عدس کجاست؟»

پس از آن سفره و نانِ آسمانی قطع شد و برای ما تنها رنجِ کشاورزی و کار با بیل و داس باقی ماند.

دوباره، وقتی عیسی نزدِ خداوند شفاعت کرد، خداوند بارِ دیگر سفره فرستاد و نعمتی فراوان بر آن نهاد.

باز هم گستاخان، ادب را کنار گذاشتند و همچون گدایان، باقی‌ماندهٔ غذاها را برای ذخیره برداشتند.

عیسی به آنان التماس و خواهش کرد و گفت: «این نعمت همیشگی است و هرگز از زمین کاسته نخواهد شد.»

بدگمانی ورزیدن و حرص زدن بر سرِ سفرهٔ بزرگان، ناسپاسی و کفرِ نعمت است.

به‌خاطر گداصفتی و حرصِ آن ندید پدیدها، آن درِ رحمتِ الهی به رویشان بسته شد.

به‌خاطر منع و ندادنِ زکات، ابری باران‌زا پدید نمی‌آید، و به سبب شیوعِ زنا، بیماریِ وبا در همه‌جا گسترش می‌یابد.

هر تاریکی و غم و اندوهی که به تو می‌رسد، همه ناشی از بی‌پروایی و بی‌ادبیِ خودت است.

هر کس در راهِ عشق بی‌پروایی و بی‌ادبی کند، راهزنِ مردانِ الهی شده و خود نامرد و بی‌مقدار است.

از برکتِ ادب، این آسمان و گردون پر از نور و روشنایی شده است و به‌خاطرِ داشتنِ ادب، فرشتگان بی‌گناه و پاک مانده‌اند.

خورشید به‌خاطر بی‌ادبی و گستاخی دچار گرفتگی و تیرگی شد و شیطان (عزازیل) نیز بر اثر جسارت و بی‌پروا‌یی از درگاه الهی رانده شد.

به چهره هر یک بنگر و بادقت مراقب باش، شاید با خدمت به ایشان چهره شناس شوی (و شیاطینِ انسانی از اولیایِ انسانی را تشخیص دهی).