«تسلیم» در مثنوی

همچون اسماعیل در برابرِ فرمانش سر تسلیم فرود آور و شادمان و خندان در برابرِ شمشیرِ او جان بده.

تا جان و روحِ تو برای همیشه شادمان و خندان باقی بماند، همان‌گونه که روحِ پاکِ حضرت محمد (ص) در کنارِ خدای یگانه جاودانه و خرسند است.

عاشقانِ زمانی جامِ شادمانی و سرمستیِ حقیقی را سرمی‌کشند که به دستِ محبوبانِ خویش کشته شوند.

چه کسی می‌تواند برای کار خداوند که بی‌چون‌وچرا و فراتر از توصیف است کیفیت و چگونگی تعیین کند؟ آنچه گفتم هم تنها از روی ناچاری و ضرورت بود.