درس 2: حکایت بقال و طوطی

معنا: کار انسان‌های پاک را با معیار خودت نسنج، هرچند که در نوشتن، «شیر» (حیوان درنده) و «شیر» (نوشیدنی) یکی به نظر می‌رسند.

معنا: تمام مردم جهان به‌خاطر همین مقایسه پاکان با خود به گمراهی افتادند، و کمتر کسی از اولیای خداوند خبردار شد.

معنا: ادعای برابری با پیامبران کردند، و اولیای خدا را همانند خودشان انگاشتند.

معنا: گفتند: «هان! ما هم انسانیم و آن‌ها هم انسان، ما و آن‌ها هر دو گرفتار خواب و خوراکیم.»

معنا: اینان از کوردلی این را ندانستند که بینِ آن‌ها با انبیا و اولیا تفاوتی بی‌پایان وجود دارد.

معنا: مثلاً هر دو نوع زنبور (زنبور عسل و زنبور معمولی) از یک جا شیره خوردند، اما از یکی نیش پدید آمد و از دیگری عسل.

معنا: یا مثلاً هر دو نوع آهو گیاه و آب خوردند، اما از یکی فضولات پدید آمد و از آن دیگری مُشکِ خالص.

معنا: یا مثلاً هر دو نی (نیشکر و نی معمولی) از یک جا آب نوشیدند، اما این یکی تو خالی ماند و آن دیگری پر از شکر شد.

معنا: صدها هزار از این‌گونه شبیه‌های به هم را ببین، و بنگر که فاصله و فرق میان آن‌ها به‌اندازه هفتاد سال راه است.

معنا: یکی (منکران و گمراهان) می‌خورد و از او پلیدی و ناپاکی صادر می‌گردد، دیگری (انبیا و اولیا) می‌خورد و تمام وجودش نورِ خدا می‌گردد.

معنا: یکی می‌خورد و از او فقط بخل و حسد زاده می‌شود، و دیگری می‌خورد و از او فقط عشق خداوندِ بی‌همتا پدیدار می‌گردد.

معنا: یکی زمین پاک و حاصلخیز است و دیگری شوره‌زار و بی‌ثمر؛ یکی فرشته‌ای پاک است و دیگری دیو و حیوان درنده.

معنا: اگر هر دو در ظاهر به هم شبیه باشند جای تعجب نیست، چرا که آب تلخ و آب شیرین هم به یک اندازه شفاف و زلال‌اند.

معنا: جز انسان دارای قوه چشایی یا ذائقه چه کسی می‌تواند فرقِ مزه این دو آب را تشخیص دهد؟ فقط اوست که آب گوارا را از آب شور باز می‌شناسد.