درس ۵: حیرانی در کار دین و دزدیدن مرد دون سخن درویشان

چه کسی می‌تواند برای کار خداوند که بی‌چون‌وچرا و فراتر از توصیف است کیفیت و چگونگی تعیین کند؟ آنچه گفتم هم تنها از روی ناچاری و ضرورت بود.

گاهی افعال خداوند به این شکل نمایان می‌شود و گاهی درست برعکس آن؛ کار دین چیزی جز حیرت و سرگشتگی نیست.

نه آن‌گونه سرگشته که پشتش به خدا باشد و از او رو برگردانده باشد، بلکه چنان سرگشته که در خدا غرق و مست عشق اوست.

یکی چهره‌اش به‌سوی دوست برگشته، اما دیگری چهره‌اش خود چهره دوست شده است.

به چهره هریک بنگر و بادقت مراقب باش، شاید با خدمت به ایشان چهره شناس شوی (و شیاطین انسانی از اولیای انسانی را تشخیص دهی).

چون بسیارند شیطان صفتانی که چهره آدمیزاد دارند، پس نباید به هر دستی دست بیعت داد.

چراکه شکارچی صدای سوت و آواز پرنده را در می‌آورد، تا او را فریب دهد و به دام بیندازد.

آن پرنده صدای هم‌نوع خود را می‌شنود و از آسمان فرود می‌آید، اما به‌جای هم‌نوع گرفتار تله و تیزی چاقوی صیاد شود.

آدم فرومایه و نااهل سخنان و اصطلاحات درویشان را می‌دزدد تا با آن سحر یا نیرنگ، انسان ساده‌دلی را فریب دهد.

کار مردان الهی نورانیت و عشق بخشیدن است، اما کار مدعیان فرومایه حیله کردن و بی‌حیایی است.

شیری از پشم می‌سازند تا با آن گدایی و کسب درآمد کنند، و به مسیلمهٔ دروغگو که ادعای پیامبری کرد لقب احمد (حضرت محمد ص) می‌دهند.

اما لقب کذاب (دروغگو) بر مسیلمه ماند، و لقب اولوالالباب (خِرَدمند) برای محمد باقی ماند.

آن شراب حقیقی و الهی پایانش مُشک خالص و خوشبویی است، اما شراب دنیایی پایانش بدبویی و عذاب است.