درس 3: از خداوند ولی التوفیق در خواستن توفیق رعایت ادب در همه حال‌ها و بیان‌کردن وخامت ضررهای بی‌‌ادبی‌‌

معنا: از خداوند توفیق و یاریِ رعایتِ ادب را می‌طلبیم، زیرا کسی که بی‌ادب باشد، از لطف و رحمتِ پروردگار محروم می‌ماند.

معنا: انسانِ بی‌ادب، نه‌تنها به خودش زیان می‌رساند، بلکه تمامِ جهان را هم به آتشِ تباهی می‌کشد.

معنا: سفرهٔ غذای آسمانی، بدون هیچ خریدوفروش و بدون هیچ قیل‌وقالی فرود می‌آمد.

معنا: در میانِ قومِ موسی، چند نفر بی‌ادبانه گفتند: «پس سیر و عدس کجاست؟»

معنا: پس از آن سفره و نانِ آسمانی قطع شد و برای ما تنها رنجِ کشاورزی و کار با بیل و داس باقی ماند.

معنا: دوباره، وقتی عیسی نزدِ خداوند شفاعت کرد، خداوند بارِ دیگر سفره فرستاد و نعمتی فراوان بر آن نهاد.

معنا: باز هم گستاخان، ادب را کنار گذاشتند و همچون گدایان، باقی‌ماندهٔ غذاها را برای ذخیره برداشتند.

معنا: عیسی به آنان التماس و خواهش کرد و گفت: «این نعمت همیشگی است و هرگز از زمین کاسته نخواهد شد.»

معنا: بدگمانی ورزیدن و حرص زدن بر سرِ سفرهٔ بزرگان، ناسپاسی و کفرِ نعمت است.

معنا: به‌خاطر گداصفتی و حرصِ آن ندید پدیدها، آن درِ رحمتِ الهی به رویشان بسته شد.

معنا: به‌خاطر منع و ندادنِ زکات، ابری باران‌زا پدید نمی‌آید، و به سبب شیوعِ زنا، بیماریِ وبا در همه‌جا گسترش می‌یابد.

معنا: هر تاریکی و غم و اندوهی که به تو می‌رسد، همه ناشی از بی‌پروایی و بی‌ادبیِ خودت است.

معنا: هر کس در راهِ عشق بی‌پروایی و بی‌ادبی کند، راهزنِ مردانِ الهی شده و خود نامرد و بی‌مقدار است.

معنا: از برکتِ ادب، این آسمان و گردون پر از نور و روشنایی شده است و به‌خاطرِ داشتنِ ادب، فرشتگان بی‌گناه و پاک مانده‌اند.

معنا: خورشید به‌خاطر بی‌ادبی و گستاخی دچار گرفتگی و تیرگی شد و شیطان (عزازیل) نیز بر اثر جسارت و بی‌پروا‌یی از درگاه الهی رانده شد.