درس ۳: از خداوند ولی التوفیق در خواستن توفیق رعایت ادب در همه حال‌ها و بیان کردن وخامت ضررهای بی‌ادبی
بیت 78
از خدا جوییم توفیق ادب
بی‌ادب محروم گشت از لطف رب
بی‌ادب محروم گشت از لطف رب
از خدا توفیق ادب بطلبیم؛ بی‌ادب از لطف پروردگار محروم می‌ماند.
بیت 79
بی‌ادب تنها نه خود را داشت بد
بلکه آتش در همه آفاق زد
بلکه آتش در همه آفاق زد
بی‌ادب نه تنها به خود زیان می‌رساند، بلکه در همهٔ جهان آتش به پا می‌کند.
بیت 80
مایده از آسمان درمی‌رسید
بی شری و بیع و بی گفت و شنید
بی شری و بیع و بی گفت و شنید
سفرهٔ غذا از آسمان فرود می‌آمد، بی خریدوفروش و بی گفت‌وشنود.
بیت 81
در میان قوم موسی چند کس
بی‌ادب گفتند کو سیر و عدس
بی‌ادب گفتند کو سیر و عدس
در میان قوم موسی چند فرد بی‌ادب گفتند: «سیر و عدس کو؟»
بیت 82
منقطع شد خوان و نان از آسمان
ماند رنج زرع و بیل و داس‌مان
ماند رنج زرع و بیل و داس‌مان
سفره و نان از آسمان قطع شد؛ رنج کشاورزی و بیل و داس برای ما ماند.
بیت 83
باز عیسی چون شفاعت کرد حق
خوان فرستاد و غنیمت بر طبق
خوان فرستاد و غنیمت بر طبق
باز وقتی عیسی شفاعت کرد، خدا سفره فرستاد و نعمت بر سینی.
بیت 84
باز گستاخان ادب بگذاشتند
چون گدایان زله‌ها برداشتند
چون گدایان زله‌ها برداشتند
باز گستاخان ادب را فرو گذاشتند و مانند گدایان باقی‌ماندهٔ غذا را برداشتند.
بیت 85
لابه کرده عیسی ایشان را که این
دایم است و کم نگردد از زمین
دایم است و کم نگردد از زمین
عیسی به آنان التماس کرد که: «این همیشگی است و از زمین کاسته نمی‌شود.»
بیت 86
بدگمانی کردن و حرص‌آوری
کفر باشد پیش خوان مهتری
کفر باشد پیش خوان مهتری
بدگمانی کردن و حرص زدن در برابر خوان بزرگی ˺حق˹ ناسپاسی است.
بیت 87
زان گدارویان نادیده ز آز
آن در رحمت بر ایشان شد فراز
آن در رحمت بر ایشان شد فراز
به‌خاطر آن گداصفتان ندیدبدید و آزمند، آن درِ رحمت ˺الهی˹ بر آنان بسته شد.
بیت 88
ابر برناید پی منع زکات
وز زنا افتد وبا اندر جهات
وز زنا افتد وبا اندر جهات
به‌سبب بازداشتن زکات ابر برنمی‌آید، و از زنا وبا ˺یا بیماری همه‌گیر˹ در همه‌جا می‌افتد.
بیت 89
هرچه بر تو آید از ظلمات و غم
آن ز بی‌باکی و گستاخی است هم
آن ز بی‌باکی و گستاخی است هم
هرچه از تاریکی و غم بر تو بیاید، آن نیز از بی‌پروایی و گستاخی است.
بیت 90
هر که بی‌باکی کند در راه دوست
ره‌زن مردان شد و نامرد اوست
ره‌زن مردان شد و نامرد اوست
هرکس در راه دوست بی‌پروایی کند، راهزن مردان ˺الهی˹ می‌شود و نامرد اوست.
بیت 91
از ادب پرنور گشته است این فلک
وز ادب معصوم و پاک آمد ملک
وز ادب معصوم و پاک آمد ملک
از ادب این آسمان پرنور شده است، و از ادب فرشتگان بی‌گناه و پاک شدند.
بیت 92
بد ز گستاخی کسوف آفتاب
شد عزازیلی ز جرأت رد باب
شد عزازیلی ز جرأت رد باب
گرفتگی خورشید از گستاخی بود؛ ˺حتی یکی چون˹ عزازیل از جسارت رانده از درگاه ˺الهی˹ شد.