درس 4: ملاقات پادشاه با آن ولی که در خوابش نمودند

معنا: پادشاه دست‌های خود را باز نمود و طبیب الهی را در آغوش گرفت، و او را همانند عشق، در میانِ دل‌وجان خویش جای داد.

معنا: پادشاه شروع به بوسیدنِ دست و پیشانیِ او کرد، و از محلِ اقامت و مسیرِ سفرش پرسید.

معنا: درحالی‌که حالش را می‌پرسید، او را به بالای مجلس راهنمایی کرد و گفت: «سرانجام با صبر و شکیبایی، به گنجی دست یافتم.»

معنا: پادشاه گفت: «ای روشنیِ حق و برطرف‌کنندهٔ رنج و سختی، تو معنایِ واقعیِ این سخن که 'شکیبایی، کلیدِ گشایش است' هستی.»

معنا: «ای که دیدارِ تو، خود پاسخِ هر پرسشی است! هر مشکلی، بی‌آنکه نیازی به بحث‌وجدل باشد، به برکت وجودِ تو برطرف می‌شود.»

معنا: «تو بیان‌کنندهٔ هر آنچه در قلب‌‌های ماست هستی، و نجات‌دهنده‌ی هر که پایش در منجلابِ سختی‌ها گیرکرده است.»

معنا: خوش آمدی، ای برگزیده، ای پسندیده؛ اگر تو از ما غایب و پنهان شوی، بلا فرامی‌رسد و عرصهٔ هستی بر ما تنگ می‌شود.

معنا: تو سرورِ این مردمی، و هر کس که تو را نخواهد، اگر از این انکار دست برندارد، سرانجام هلاک خواهد شد.